أَرَأَیْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ أَفَأَنتَ تَکُونُ عَلَیْهِ وَکِیلًا

سه شنبه 20 شهریور 1397 11:24 ب.ظنویسنده : محمدرضا صفایی

 
انانیت
شهادتازآن دمی که گشته دلم آشنای دوست
                                                                از خود گذشتنم به امید وصال اوست
                                     اثبات خود به نفی و بقا در فناست ،هان
                                                         اسمی که ذکر و زمزمهٌ عالم است هوست
                                    در جستجوی اصلم و در آرزوی وصل
                                                         این عالم ستوده همه نقش رنگ و بوست
                                    روی نکــو و قلب سلیم و دلی رئوف
                                                              اینها همه نمودی از آن بودِ خوبروست
                                    یکدم مرا به خود مگذار ای حبیب من
                                                       کاین نفسِ خیره سر بتر از هجمهٌ عدوست
                                    سیر و سلوکم ارچه کمــــــال آورد ولی
                                                                 بی ادعا گذشتنِ از خویشتن نکوست
                                    تا آن دمیکه خدمتِ مردم عبادت است
                                                                یا رب عنایتی که مرا خدمت آرزوست
                                    شرمندگی و عجز (صفایی) حضور دوست
                                                          بر جا نهاده است از او استخوان و پو
ست

ایثار




 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.