یا ایها الذین آمنوا...

پنجشنبه 2 شهریور 1396 02:16 ق.ظنویسنده : محمدرضا صفایی

 

کی شود تا که شوم پاره ای از پیرهنت
                                                            که رسانم عطش خویش به ناب دهنت
                                  لطفها می کنی ار بار دهی بار دگر
                                                                زمهریری برسد گرمی خورشید تنت

                                 فرج از چاه زنخدان توام نیست که نیست
                                                            و از این زلف سیاهی که ستاند ز منت
                                 غرق در وحدتم از کثرت و در حیرت خویش
                                                         که چسان عشوه کنم تا که بنازی به منت
                                 مِنّت از پیر و جوانت همه در من به ظهور
                                                            که چه آموختم از خرد و کلان و کهنت
                                 من نه از خال لبت بگذرم ای غنچه دهن
                                                        نه از این لطف و صفایی که بدادی چمنت
                                 باز یابم که مرا جز تو اثر نیست که نیست
                                                           گم شدم در شکن زلف شکن در شکنت
                                                                                                                                                                                             (صفایی)







 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.